ทวิภพ 2547

0

ภาพยนตร์ ‘ทวิภพ 2547’ หรือ ‘The Siam Renaissance’

เป็นเรื่องราวของ ‘มณีจันทร์’ เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญพิเศษ สาขาประวัติศาสตร์ ประจำกงสุลไทยนครปารีส บังเอิญได้พบกับกระจกลึกลับในบ้านเก่าแก่ที่เมืองไทยอันเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษของเธอ ซึ่งพบว่ามันสามารถนำเธอย้อนเวลาไปได้ถึงร้อยกว่าปี สู่ประเทศไทยหรือสยามในยุคอดีตอันเป็นยุคล่าอาณานิคมของชาติตะวันตก ช่วงเวลาที่สยามประเทศเราอยู่ในสถานะการณ์ล่อแหลมต่อการเสียดินแดน หนังสะท้อนนัยยะน่าสนใจมากมายโดยเฉพาะในแง่มุมประวัติศาสตร์ไทย วิธีคิด-ทัศนะคติคนยุคเก่าก่อน ทางด้านความเชื่อ-สังคม และมุมมองทางวิทยาศาสตร์  และทั้งยังให้ภาพสะท้อนกลับมาสู่ประเทศไทยในปัจจุบันได้อย่างน่าฉุกคิด ประหนึ่งหนังเรื่องนี้ทำหน้าที่เป็น กระจกเงาย้อนเวลา! สะท้อนอดีตสู่ปัจจุบัน

wallpaper-02_1024x768

ที่มาภาพ : http://www.movie-asia.com

ก็ไม่บ่อยนักที่จะมีหนังไทยแนวไซ-ไฟ ที่ทั้งสนุกและมีนัยยะสาระล้ำลึกเช่นนี้ จึงขอคัดบทสนทนาบางส่วน จากท้องเรื่องมาเป็นตัวอย่างเรียกน้ำย่อย ตามด้านล่างนี้ อันถือเป็นบทสนทนาไคลแมกซ์ที่สะท้อนนัยยะสำคัญของเรื่องนี้เลยก็ว่าได้ ( หากมีโอกาสลองหาหนังฉบับเต็มมาดูกันครับ 🙂 )

……………………..

มณีจันทร์: ฉันมาจาก มาจาก..ที่จริงก็คือที่นี้แหละ!

ท่านเทพ: อุ๊วะ แล้วเธออยู่ที่ไหนกันล่ะ

มณีจันทร์: ก็บางกอกนี่แหละ แต่มันคนละปีกัน เป็นปีที่ไกลไปข้างหน้า… มันไม่ยากที่จะเล่า แต่ยากที่ใครจะเชื่อเจ้าค่ะ ฉันเองก็แทบไม่เชื่อตัวเอง ฉันมาจากปี พ.ศ.2546 เป็นปีในอนาคตของที่นี่ เท่ากับฉันย้อนอดีตกลับมาเป็น 100 ปี ฉันเกิดที่นี้ พ่อไม่รักฉัน แม่ก็ไม่รักฉัน ท่านทั้งสองแยกทางกัน ฉันถูกส่งให้ไปใช้ชีวิตและเรียนที่ฝรั่งเศส ฉันจบการศึกษาด้านประวัติศาสตร์ ทำงานในกงสุลไทยในปารีส

ท่านเทพ: มาจากอนาคต ไม่นิทานไปหน่อยฤๅ

ท่านตรี: ใจเย็นท่านเทพ ไหนว่าท่านจะเชื่อไง อย่างน้อยอนาคตก็ยังมีสยามอยู่นะตอนนั้นน๊ะ… แล้ว สยาม ต้องเป็นเมืองขึ้นกับใครไหม

มณีจันทร์: เป็นเอกราชมาตลอดเจ้าค่ะ แต่ก็เสียดินแดนไปบ้างไม่น้อย เราเปลี่ยนชื่อจาก สยาม มาเป็น ประเทศไทย

ท่านเทพ: ประเทศไทย ? เสียดินแดน ? ส่วนไหน ? ให้กับใคร ? นี่เจ้าแต่งเรื่องได้ขนาดนี้เชียวหรือแม่มณี รู้ไหมใครสาปแช่งบ้านเมืองจะถูกตัดหัว

ท่านตรี: ช้าๆเถิดพ่อ แม่มณีเล่าต่อไปซิ บ้านเมืองตอนนั้นเป็นยังไง

มณีจันทร์: บ้านเมืองเจริญมาก มีตึกสูงมากมาย ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด มีรถยนต์ ไฟฟ้า โรงหนัง เราแต่งตัวแบบตะวันตก นับถือพวกต่างชาติมากกว่าพวกเดียวกัน เรามีทุกอย่างที่ตะวันตกมี เราเป็นทุกอย่างที่ชาวตะวันตกเป็น เรากินแบบตะวันตกกิน เราชอบทุกอย่างที่ตะวันตกบอกให้ชอบ เราอยากเป็นเขาแต่ปฏิเสธที่จะเป็นตัวเอง

ท่านตรี: ไหนว่าเราไม่เป็นเมืองขึ้นไง แล้วเรายังมีพระเจ้าแผ่นดินไหม

มณีจันทร์: นั่นคือสิ่งเดียวที่อาจทำให้เรารู้สึกว่า เรายังเป็นเราอยู่

ท่านเทพ: แล้วใครเป็นพระกลาโหมว่ะ!? ถึงปล่อยให้บ้านเมืองเป็นอย่างนั้น

มณีจันทร์: เราเรียกว่า นายกรัฐมนตรี เราเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นประชาธิปไตย เจ้าค่ะ

ท่านเทพ: ประชาธิปไตย! อุวะ! เอาเข้าไป แล้วเรานับถือใคร อังกฤษ หรือ ฝรั่งเศส

มณีจันทร์: เรานับถือไปหมด นอกจากตัวเรา ตอนนั้น อเมริกาเป็นชาติที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เด็กของเราก็นับถือญี่ปุ่นด้วย

ท่านตรี: อะ เม ริ กา ? เมืองใหม่เนี่ยเหรอ แล้วญี่ปุ่นอีก

ท่านเทพ: ชาวสยามทุกคนพูดไม่ชัด แล้วยังโกหกเก่งเหมือนเจ้าไหม

มณีจันทร์: อเมริกา น๊ะ เคยส่งคนไปถึงดวงจันทร์ด้วย

ท่านตรี: หา! คนไปถึงดวงจันทร์!… แล้ว แล้วดวงจันทร์แบนเหมือนโลกไหม!? แม่มณี

 

Share.

About Author

ชอบไซ-ไฟ เป็นชีวิตจิตใจ ไม่ว่าหนัง นวนิยาย และการ์ตูน ฯลฯ สนใจแวดวงเทคโนโลยี ไอที นวัตกรรม ทั้งเฝ้าสังเกตการณ์เป็นพิเศษกับกรณ๊ผลกระทบของเทคโนโลยีที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตผู้คนและสังคม เป็นหนึ่งในแอดมินเพจ สนทนาไซ-ไฟ

Leave A Reply